Αμέσως μετά την εκλογή του στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Ντόναλντ Τραμπ, διόρισε τη Susie Wiles ως προσωπάρχη του Λευκού Οίκου. Στη νέα κυβέρνηση Τραμπ, η Wiles αναμένεται να έχει σημαντική επιρροή ως προς τη διαμόρφωση των σχέσων ΗΠΑ-Τουρκίας.
Η Wiles, βετεράνος στα πολιτικά πράγματα και μία από τις πιο έμπιστες συμβούλους του Τραμπ, έχει βαθιές διασυνδέσεις με σημαίνοντα δίκτυα πίεσης και εκτεταμένη κατανόηση των προτεραιοτήτων του Τραμπ. Ο νέος της ρόλος την τοποθετεί σε μια ισχυρή θέση για τη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, ιδίως όσον αφορά την Τουρκία, όπου οι διασυνδέσεις της μπορεί να χαράξουν το δρόμο για μια ρεαλιστική, αν και αμφιλεγόμενη, προσέγγιση στις διμερείς σχέσεις.
Σύμφωνα με έκθεση του Courthouse News Service από το 2020, η Wiles έχει μακρά ιστορία στον πολιτικό χώρο του Τραμπ, όπου έχει συμβάλει καθοριστικά στη διαμόρφωση των στρατηγικών και των εκστρατειών του. Ειδικότερα, έχει συνεργαστεί με τον εξέχοντα λομπίστα Μπράιαν Μπάλαρντ (Brian Ballard), η εταιρεία του οποίου εκπροσώπησε τα τουρκικά συμφέροντα στην Ουάσινγκτον κατά τη διάρκεια της προηγούμενης προεδρίας του Τραμπ.
Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, το 2017, οργανώθηκε μια κρίσιμη συνάντηση στο ξενοδοχείο Watergate, όπου ο τότε Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Mevlut Çavuşoğlu συναντήθηκε με τον Ballard, ο οποίος είχε γίνει πρόσφατα εξέχων λομπίστας στην Ουάσινγκτον με στενούς δεσμούς με την κυβέρνηση Τραμπ. Η συνάντηση αυτή διευκολύνθηκε από τον Lev Parnas, έναν επιχειρηματία που συνδέεται με τις συναλλαγές του Τραμπ στην Ουκρανία, και τον Mübariz Mansimov, έναν Τουρκο-Αζερμπαϊτζανό μεγιστάνα. Αυτό σηματοδότησε την έναρξη μιας ισχυρής εκστρατείας άσκησης πίεσης που θα υπερασπιζόταν τα συμφέροντα της Τουρκίας στις ΗΠΑ, ιδίως όσον αφορά την εξασφάλιση ευνοϊκών αποτελεσμάτων σε βασικά διπλωματικά και νομικά ζητήματα.
Η Susie Wiles, στενή σύμμαχος του Τραμπ και υψηλόβαθμο στέλεχος της εταιρείας λόμπι του Ballard, είχε καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση αυτών των σχέσεων. Γνωστή για τις βαθιές διασυνδέσεις της στους πολιτικούς κύκλους του Τραμπ, η Wiles ήταν το κλειδί για την ενίσχυση της επιρροής της επιχείρησης του Ballard εντός της κυβέρνησης. Ο ρόλος της βοήθησε να διασφαλιστεί ότι οι τουρκικές ανησυχίες, ιδίως εκείνες που είχαν προτεραιότητα για τον πρόεδρο Ερντογάν, εκπροσωπούνταν άμεσα στον Τραμπ και τους συμβούλους του. Αυτή η ευθυγράμμιση των συμφερόντων του τουρκικού λόμπι με τον εσωτερικό κύκλο του Τραμπ οδήγησε σε αξιοσημείωτες ενέργειες, συμπεριλαμβανομένων των προσπαθειών του Τραμπ να παρέμβει στην αμερικανική δίωξη της Halkbank, μιας τουρκικής κρατικής τράπεζας που εμπλέκεται σε φερόμενα οικονομικά εγκλήματα.
Η σύνδεση της Wiles με την επιχείρηση λόμπι του Ballard, ιδίως σε σχέση με τα τουρκικά ζητήματα, υποδηλώνει αφενός ότι κατανοεί τις διπλωματικές περιπλοκές μεταξύ των δύο κρατών και αφετέρου ότι ενδέχεται να επανέλθει στην προώθηση των ίδιων συμφερόντων. Πρέπει επίσης να θεωρείται βέβαιο ότι την πόρτα της Wiles θα χτυπήσει το τουρκικό λόμπι, εάν δεν το έχει κάνει ήδη. Έτσι, τα τουρκικά συμφέροντα μπορεί να έχουν έμμεσο ή και άμεσο πλεονέκτημα με την Wiles στον ρόλο της προσωπάρχη, ιδίως εάν ευθυγραμμιστεί με τη στρατηγική έμφαση του Trump στη συναλλακτικότητα μεταξύ κρατών.
Η πολιτική επιρροή της Wiles και η στενή σχέση της με τον Trump ίσως φέρει και μια κάποια απόκλιση από τη θέση περί “America First” στην εξωτερική πολιτική του Τραμπ προς την Τουρκία. Εάν κατευθύνει την εστίαση του Τραμπ προς την ενίσχυση της εταιρικής σχέσης ΗΠΑ-Τουρκίας, η αμερικανική διπλωματία μπορεί να τείνει να υποστηρίξει τους περιφερειακούς στόχους του Ερντογάν, ή αν μη τι άλλο να δείξει μια αυξημένη ανοχή σε αυτούς, συμπεριλαμβανομένης της τουρκικής επιρροής στο ΝΑΤΟ και των δράσεών του σε μέτωπα όπως η Συρία. Βέβαια κάτι τέτοιο δεν είναι μονόδρομος καθώς έχουμε δει και ακριβώς αντίθετα δείγματα γραφής από την προηγούμενη διακυβέρνηση Τραμπ. Πάντως η Wiles και η ικανότητά της να επιδρά πάνω στον Τραμπ θα μπορούσε να προσφέρει σταθεροποιητική επίδραση σε σχέση με τη διακυβέρνηση Τζο Μπάιντεν, καθιστώντας την κομβικό πρόσωπο για τη διασφάλιση πιο θετικών σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας.
Του Ζήνωνα Τζιάρρα